X
تبلیغات
پیکوفایل
رایتل

سخنی با برخی دانشجویان رشته نقشه برداری

جمعه 3 دی‌ماه سال 1389 ساعت 11:36 ق.ظ

خواستم بدانید همه دانشجویانم را دوست دارم و برای همه دوستان از صمیم قلب احترام و ارزش قائلم. سعی حقیر بر این بوده که همیشه دوست واقعی دانشجویانم باشم و اعتقاد دارم دوست واقعی هرگز کسی نیست که همیشه مدح و ستایش انسان را بگوید..اعتقاد دارم ما در کلاس یک خانواده هستیم و در یک خانواده واقعی علاوه بر عشق و دوستی برخوردهایی هم بوجود می آید که منشا آن چیزی جز دلسوزی نیست چه طرفین این را بدانند و چه ندانند..

کلاس مصالح این ترم را هم مثل سایر کلاسهایم دوست دارم و با عشق و علاقه هرچه در توان دارم را ارئه خواهم داد . به اعتقاد حقیر دانشجو مهمترین عضو دانشگاه است و بدون دانشجو دانشگاه تعریفی ندارد پس نمیتوان دانشجو را نادیده گرفت و بدترین مصیبت برای یک شخص یا یک قشر به اعتقاد من این است که حضور یا عدم حضور آنها در یک محیط بی تاثیر باشد و دیده نشوند و تعجب برانگیز است که برخی خود طالب و خرسند از اینچنین بودن هستند.!!! 

فقط خواستم در نزد خود به سوالات زیر پاسخ دهید   

۱- آیا تغییر در برخی از ما برای استادمان نفع مالی یا ...دارد؟

۲- چرا استادمان از تمام وقت کلاس استفاده میکند و هر طور شده مطالب لازم را بیان میکند؟

۳- چرا سعی دارد ما را به انجام دادن وظایفمان عادت دهد؟

۴- مگر فقط نمره درس نشانگر دانشجوی خوب بودن نیست پس چرا استادمان به رفتار ما هم کار دارد؟

۵- چرا در کلاس اجازه نمیدهد مانند بیرون از کلاس بگو بخند داشته باشیم و هر موقع که خواستیم حرف بزنیم ؟

۶- چرا در صورت رعایت نکردن شئونات دانشجویی باید چند دقیقه یا گاهی برای همیشه از کلاس محروم شویم؟


حق نگهدارتان

del.icio.us  digg  newsvine  furl  Y!  smarking  segnalo